آغاز پایان

پارک تعطیله!

beginofend — Thu, 25 Feb 2010 07:42:19 +0000

امروز شنبه است و باز من مثل مرغ سرکنده دارم دور خودم می چرخم. کارهای منزل را انجام می دم برای بچه ها غذا می پزم ، سالاد درست می کنم ، لباس می شورم ، زمان نمی گذره. این رفتن پارک لاله را هم از ما گرفتند.
یاد جوانهای در زندان راحتم نمی گذاره. یاد کشته شده ها، قیافه مادر ندا، سهراب، اشکان و مسعود و بقیه از جلوی چشمم رد نمی شه. مادر کیانوش چه می کشه که کامرانش را هم کردند تو زندان. چقدر بی رحم اند. واقعن آبروی اسلام را می برند با این کارها. خدا ازشون نگذره. خدایا عدالت ات رو نشون بده. خدایا معجزه ات رو نشون بده و ظلم رو ریشه کن کن.
چقدر خوب بود شنبه ها پارک لاله، با چه مادرایی آشنا شدم. یکی شون 5 تا شهید داده بود سال 67 عکس هاشون رو از تو کیف پولش به بعضی ها نشون می داد و می گفت از وقتی شنیدم شنبه ها مادرا تو پارک لاله جمع می شن میام و خیلی احساس سبکی می کنم. می بینم همدرد زیاد دارم، خدا کنه دیگه نکشند. کاش بچه های من الان زندان بودند ولی زنده بودند. مادری که 10 ساله از بچه اش خبر نداره و می گه مرده و زنده اش رو به من نشون بدند تا آروم بگیرم.
چقدر خوب بود شنبه ها در سکوت شمع می گرفتیم و با اذان مغرب راه می رفتیم چه فضای روحانی خوبی بود. از چی ترسیدند که این طوری پارک رو بستند.
آخه کجای دنیا پارک رو تعطیل می کنن! راست می گفتن بعضی از مادرا به مامورا که بابا این همه سال مالیات دادیم حالا که بازنشسته شدیم می خوایم از پارکی که با پول ما درست شده استفاده کنیم. به کسی هم آزار نمی رسونیم، مزاحم کسی هم نمی شیم. تازه مردم دور از چشم مامورا برای ما دست هم تکون می دادن، تعظیم هم می کردن.
به خدا تو پارک لاله بود که فهمیدم ما مادرا چه خانه دار باشیم، چه نویسنده و شاعر، چه هنرپیشه و کارگردان، چه معروف باشیم ، چه گمنام دردمون یکیه و فقط می خوایم بچه هامون در صلح و صفا و رفاه زندگی کنند و این بدبختی هایی که ما کشیدیم رو اونها نکشند. بچه های ما چه فرقی با بچه های کشورهای دیگه دارن که اینقدر باید تحت فشار باشن.
دلم می گیره از این همه بیکاری، اعتیاد، تن فروشی، افسردگی و از همه بد تر شب عیدی از این همه زندانی آیا واقعا کشور ما اسلامی است؟
بابا دست از سر این دینی که اینقدر مظلوم واقع شده بردارید و دینداری را به خدا بسپارید و تو کار خدا دخالت نکنید و بگذارید هر کسی به دین و آیین خود زندگی کنه. اینقدر از اسلام سوء استفاده نکنید و برای حفظ دین مبین اسلام سیاست را به سیاستمداران بسپارید تا لااقل اگر اونها هم کاری برای مردم نکردند دین مردم حفظ بشه و ریشه به تیشه اسلام زده نشه. کو گوش شنوا…..

ع.م

اين همه لشكر…!

beginofend — Wed, 17 Feb 2010 09:27:43 +0000

از مسن ترها پرسيدم، آنها كه 28 مرداد 32 و خرداد 41 را به ياد داشتند، آنها هم اين همه لشكر نظامی در خيابان های تهران هرگز نديده بودند.

گارد شاهنشاهی با آن كاميون های قراضه خاكی رنگ و ده بيست نفرنظامی كه مستقر می شدند جهت مقابله با جوانان 57، در مقايسه با ستون طولانی انواع خودروهای بزرگ وكوچك اغلب نو سيل عظيم اونيفرم های رنگارنگ حقير و مضحك می نمودند در روز 22بهمن 88.

برای مخالفين حكومت كه هشت ماه است با گارد سپاه و نيروی انتظامی دست و پنجه نرم می كنند هم انبوه نيروها تازگی داشت. طرفداران حكومت كه چشم ودهان بازمانده اشان حكايت از مبهوت شدن داشت. هجوم بی رحمانه باتوم بدستان درشت هيكل كه بر سرو صورت مخالفين می زدند، جيغ و فرياد زن و بچه های حزب اللهی را هم در آورد: آنها هم جشن گاز اشك آور و دشنام و فحش نديده بودند.

دختر و پسری كم سن و سال به پدر و مادر چسبيده از هراس جيغ می كشيدند. هيبت حمله كنندگان را فقط در فيلم رمبو ديده بودند: ‌لباس هايی تيره ، صورت هايی پوشيده در كلاه تمام پوشش كاموايی كه فقط خشم چشمانی تشنه خون را به تماشا می گذاشت.

پيرمردی هفتاد ساله باخشم می گويد: ‌اين ها و رهبرشان قاتلند و درجواب جوانی كه اورا به سكوت دعوت و با چشم به لباس شخصی ها اشاره می كند، حرفش را چند بار تكرار می كند.

در كنار ميدان ده، پانزده زن همه چادر مشكی جمع شده به بحث مشغولند عده ای مخالف و گروهی موافق حكومت: ‌دسته اول استدلال می كند كه اگر عده ما كم است پس اين حكومت نظامی از ديشب تا حالا برای چيست ؟‌
چرا ما حتی برای يك بار اجازه نداريم راه پيمايی در امنيت داشته باشم . يكباردرسكوت حتی؟

گروه مقابل پاسخ قانع كننده ای ندارند. چند لباس شخصی بی سيم به دست بحث را به هم می زنند و متفرقشان می كنند.

ساعتی بعد شبيه همين صحنه در سمت شرقی ميدان آريا شهر تكرار می شود. هلی كوپتر در بالای ميدان ظاهر می شود .انگشت ها به علامت پيروزی بالا می روند.هزاران نفر در سمت غرب، جنوب، روی جدول وسط بلوار. كسی فرياد می زند صورت هايتان به سمت غرب از بالای برج گلديس فيلم برداری می كنند. گارد هم وسط ميدان وشمال مستقر است. راه پيمايان حكومتی هم می ايستند و صحنه را نظاره می كنند.

آنها كه دقايقی در سكوت فقط انگشت هايشان را بالا گرفته اند مورد تاخت و تاز صدها نيروی گارد و اوباش و لباس شخصی قرار می گيرند.عده ای هم بازداشت و به سوی ون های شمالی ميدان كشيده می شوند.

راه پيمايان حكومتی به سمت جنوب پياده رو می روند و هرازگاهی شعاری می دهند ولی با نيروی سركوب همراهی نمی كنند. چشم های آنها هم می گويد كه اين يك لشکركشی غير متعارف و دوراز انتظار است . 22 بهمن امسال :‌روز قدرت نمايی سپاه و پليس و نمايش واقعی كودتا و آرايش كودتايی نيروهای سركوبگر بود.

آنها حضور و قدرت خود را به رخ می كشيدند. هم در مقابل مردم مخالف و حتی هم در مقابل حكومت. آنها از حكومت هم طلب كارند كه امنيت شما در گرو لشكر كشی ماست و بابت آن هم مزد طلب می كنند. سهم مناسب از نفت ،‌پول و قدرت سياسی و تعيين تكليف برای صاحبان قدرت.

در اين روز هزاران لباس شخصی با لهجه های مختلف ديده می شد كه بعضا هم راه گم كرده و آدرس می پرسيدند و حتی ميدان آزادی را هم بلد نبودند! ولی با اتوبوس و ديگر وسايل به تهران گسيل شده بودند. غرب ومركز تهران در تصرف نظاميان بود. اگر چه به مدت نيم ساعت جمعيت مخالف شعار سر داد و تصوير بزرگ ديكتاتور را به زير پا افكند ولی شهر در تصرف قوای سركوب بود. صدها هزار مردم مخالف در خيابان های تهران از آريا شهر تا ميدان هفت تير در امتداد ده ها كيلومتری ازصبح تا پاسی از ظهر در پياده رو ها يا خيابان ها زير نگاه های غضب آلود قوای سركوب پياده روی كردند وهر بار که شعاری سر دادند به شدت سركوب يا دستگير شدند.

اما با اين توحش بی سابقه مردم مخالف نشان دادند كه هستند، حضور دارند و زندان واعدام هم آنها را خانه نشين نكرده است.

این همه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده

beginofend — Mon, 15 Feb 2010 15:15:54 +0000

این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده - 22 بهمن

شب های اوين – 2 / حضور خستگی ناپذير خانواده ها دراوين

beginofend — Sun, 31 Jan 2010 09:13:57 +0000

خانواده ها مصممند تا آزادی كليه زندانيان سياسی به تجمع شبانه خويش در محوطه مقابل زندان ادامه دهند. با افزايش جمعيت در روزهای پنجشنبه گذشته و شنبه ده بهمن و مطلع شدن زندانيان از اين وضعيت روحيه همگانی بهتر است. پنجشنبه 80 نفر و شنبه 56 نفر از زندانيان آزاد شدند. آزاد شدگان اغلب جوان هستند ولی پير زنی هشتاد ساله نيز جزء آنان بود كه نفرين خانواده ها را نسبت به بازداشت كنندگان به دنبال داشت. صميميت و دوستی خانواده ها به شكلی است كه به هنگام عدم حضور خانواده ای، ديگران وضعيت فرزندان آنها را از تازه آزاد شده ها جويا می شوند و تلفنی اخبار را منتقل می كنند.
از ساكنين محلات مختلف شهر، از جنوبی ترين نقاط تهران تا كرج وحومه در اين تجمع شبانه به چشم می خورند. بيشتر آزاد شدگان روز شنبه از بند 7 و سنشان 20 تا 30 سال است. جوانان با ريشی انبوه و خنده بر لب از پله ها با سرعت به آغوش خانواده می روند. مادری از سرشوق نقش زمين می شود. مادری فرياد می زند. دختران يكی يكی می آيند. پسر جوان به دوستانش می گويد اين ها خواهرانم هستند، می بينيد. من مديون انها هستم.
“می گويد: دلگرمی ما ، همين حضورشما ها در پشت اين ديوارها بود.”
در ميان جمعيت، جوانانی كه شب های قبل آزاد شده اند نيز ديده می شوند.
با فرياد شوق به استقبال هم بنديان می روند و جويای حال بقيه می شوند:
“جوانی می گفت دوری مرا طاقت نياورديد بالاخره آمديد؟”
به گفته آنان ‌ فقط در بند 7، سيصد نفر در انتظار آزادی هستند. خانواده ها اميدوارند كه تا قبل از 22 بهمن همگی زندانيان آزادخواهند شد و افزايش مداوم رها شدگان را نشانه آن می دانند.
حضور تعدادی از هنرمندان سينمايی برای جمعيت تحسين برانگيز است.
شعله های آتش كنار ديواره پل، رو به خاموشی می رود و خانواده ها به اين اميد كه فردا شب با دست پر به خانه بروند در واپسين لحظات شب محوطه را ترك می كنند.

شب های اوين – 1

beginofend — Wed, 27 Jan 2010 16:03:14 +0000

هر شب جمعيتی حدود 500 الی 600 نفری جلوی محوطه زندان اوين تجمع می كنند.
نگاه ها از سر شب به دری كوچك در ميان تاريكی اوين است. باز می شود و زندانی آزاد می شود. زندانی از بالای پله ها با شوق با گريه با خوشحالی پايين می دود. خانواده ،دوستان ،آشنايان و هم كلاسی ها زندانی را در آغوش می گيرند.
سيل سوالات است كه زندانی آزاد شده جواب می دهد تا بتواند از تونل خانواده ها عبور كند.
عاشورايی بودی؟ كدام بند بودی؟‌ دختر مرا نديديد؟ پسر مرا نديدی؟ بند 209 با كی ها بودی؟‌
تاساعت 12 شب هر شب حدودا 20 زندانی آزاد می شوند وخانواده ها تاآخرين ساعات شب منتظر می ايستند تا شايد زندانی آن ها هم جز آزاد شده ها باشد.
چهره ها گاه غمگين و گاه خوشحال هر لحظه تغيير می كند. پسری ازميان آزاد شدگان با صدای بلند در آغوش مادر خود می گريد. همه به دنبال صدا هستند و جمعيت را متاثر می كند. چندنفری می گويند مادرش است در آغوش مادر گريه می كند.
خانواده هايی كه فرزندانشان آزاد شده اند در ميان جمعيت شيرينی وشكلات پخش می كنند. مادری شيرينی پخش می كند؛ می گويد امشب تولد پسرم است و اشك از چشمانش جاری می شود. اغلب فاميل دوستان و همسايه ها همراهش به تولد آمده اند. ديگر مادران به او اميد می دهند.
خانمی ميانسال با چادر مشكی به ميان جمعيت می آيد. از همه می خواهد بيانيه ای را كه امروز جلوی دادسرا به اتفاق خانواده ها نوشته اند بقيه هم امضا كنند تا فردا به نزد مسئولين قوه قضاييه ببرند.
خانواده ها تا پاسی از شب با هم گفتگو می كنند. تجربيات خود را با هم در ميان می گذارند، می گريند، گاهی هم می خندند، سردشان می شود، به يكديگر لباس يا پتو امانت می دهند، بچه ها در ماشين ها خوابند، برخی ميانسال ها هم عصا به دست ساعتی می ايستند و لحظاتی در ماشين دوستان استراحت می كنند. عده ای ساندويج و فلاكس چای همراه خود آورده اند. عده ای خوشحال به خانه می روند. در كوچك بالای پله ها بسته می شود و بقيه جمعيت هم دست خالی با اشكی سرد، باز به اميد فردا می روند.

خانواده های زندانيان را تنها نگذاريم

beginofend — Mon, 25 Jan 2010 21:42:14 +0000

رسم ايرانی دلجويی از ديگران را به هنگام سختی و ناملايمات فراموش نكنيم . هرشب صدها نفر از خانواده های زندانيان سياسی زن و مرد ، پيرو جوان ، دوست و آشنا جلوی محوطه زندان اوين تجمع می كنند. هر از گاهی آغوشی برای آزاد شده ای باز می شود و شادی فضا را فرا می گيرد . دوستی های جديدی اين ميان شكل گرفته و می گيرد . دوستی هايی حاصل ماه ها و هفته ها انتظارمقابل دادستانی و دادسرا در خيابان شريعتی و ميدان ارگ. حضور من و شما مردم كه اين روزها دلمان برای تغيير و آزادی در كشورمان می تپد برای ساعتی دركنار آنها بهترين دلجويی و قوت قلب آنان است . اين سرنوشتی است كه پس از هر راهپيمايی می تواند در انتظار هر كدام از ما باشد. ساعت 9 شب به بعد بيشترين ازدحام خانواده ها مقابل زندان اوين است. به دوستان و آشنايان اطلاع دهيم كه آنها را تنها نگذاشته و با حضور خود مايه دلگرمی آنان باشيم.

اوضاع زندانی های سیاسی اصلا خوب نیست!

beginofend — Tue, 19 Jan 2010 16:20:37 +0000

اين را دوستی می گوید كه هر هفته از اوين زنگ می زند و به دلتنگی هايش گوش می دهم.
“هوا خیلی سرده. کسایی که توی قرنطینه هستند از سرما گله دارند. به بخش فرهنگی که رفته بودم صدایشان را شنیدم. توی راهرو می بینم بعضی ها رو برای بازجویی می برند. شنیده ام تعداد زیادی هم در انفرادی های پایین هستند.”
سالهاست زندانی است و به اینکه بند از بازداشتی های به ظاهر موقت پر و خالی بشود عادت کرده. اما این بار با عجله و سراسیمه پای تلفن تاکید می کند که “وضعیت خوبی نیست.” اشاره می کند به کسی که در راهرو دیده و پایش شکسته بوده. اما چون اجازه صحبت با بازداشتی ها را ندارند نتوانسته نامش را بپرسد.
فرصت زیادی برای صحبت نداشت. با عجله گفت که “شبنم مدد زاده و عاطفه نبوی در بند عمومی به آنها عربی و ریاضی درس می دهند و روحیه بسیار خوبی دارند. و خانم دیگری از زندانیان سیاسی که در بند عمومی است در درس زبان به زندانیان کمک می کند.”
تلفن را که قطع می کنم اسامی بازداشتی ها می آید جلوی چشمم … چند نفر را نمی شناسم؟؟ چند خانواده نگران هر شب جلوی در اوین به انتظار می ایستند ؟ تا کی این انتظار ها ادامه دارد؟

مادران “اغتشاشگر” !

beginofend — Mon, 11 Jan 2010 08:00:27 +0000

عصر روز شنبه نوزدهم دی ماه ، نيروهای لباس شخصی و انتظامی كه حدودا صد تن بوده اند ، آن چنان در برخورد خشن خود برای دستگيری و ضرب و شتم مادران عزادار كه هر هفته به پارك لاله می روند شتاب داشته اند كه سراسيمه قبل از اين كه حتی مادران داخل پارك شوند شروع به ضرب و شتم و دستگيری می كنند.
در اين ميان نيروهاي سركوبگر آن چنان سراسيمه و با خشونت عمل ميكنند كه هر خانمی را كه در پارك نشسته و يا مشغول قدم زدن بوده كتك زده و با خشونت سوار ماشين های ون خود می كنند.
دراين ميان حتی به عابرين كه در خيابان های اطراف پارك مانند خيابان حجاب مشغول پياده روی بودند هم رحم نمی كنند و با ضربات باتوم زنان را دنبال كرده و شروع به كتك زدن آن ها می كنند كه عده ای از ديدن نيروهای سركوبگر پا به فرارمی گذارند. ولی تعدادی دستگير ميشوند و چند نفری هم هنگام فرار به درون ماشين خود دستگير ميشوند و پلاك آن ها نيز توسط نيروهای سركوبگر كنده می شود.
همسر يكی از مادرانی كه بيش از شصت سال سن دارد می گويد :‌همسرم برای خريد روغن از فروشگاه اتكا از خانه بيرون رفت. بعد از خريد به پارك می رود و چند لحظه ای با بار سنگين خود در پارك می نشيند كه چند مامور به او تحكم می كنند كه بايد با ما بيايید و سوار ون شويد كه همسرم می گويد خوب برای چه من بايد سوار ون شوم. آن ها با گستاخی و خشونت می گويند خوب ما شما را با ون می بريم بعد هم با همين ون به همين جا می آوريم نگران نباشيد.
اين مرد ميانسال می گويد: خوب حتما زنم ميخواسته درعين حال كه رفته روغن بخرد يك سری هم به پارك بزند و كار اين ها را يكسره كند!!

دختر بيست ساله ديگری می گويد : خانه ما درست روبه روی پارك لاله است. مادرم هر روز عصر يك ساعتی برای پياده روی به پارك می رود و ما می دانيم چه ساعتی برميگردد. روز شنبه مادر ما تا ساعت هشت شب برنگشت و من نگران شدم زيرا كه او سابقه سرگيجه دارد و يك بار هم زمين خورده و به بيمارستان برده شده. به همين دليل به پارك رفتم اما مادرم را نيافتم و طبق تجربه خود به اورژانس بيمارستان نزديك منزلمان فيروزگر رفتم و در كمال ناباوری مادرم و چند زن ميانسال ديگر را زير سرم ديدم كه از مادرم پرسيدم چه شده ؟ كه گفتند:‌هيچی نگو. حرفی نزن! وقتی به مادرم گفتم خوب الان سرم شما تمام ميشود و می رويم خانه گفت من نمی توانم بيايم خانه و وقتی پرسيدم چرا ؟ خانم های ديگر برايم توضيح دادند كه آنها بازداشت شده اند و من هنوز باور نميكردم كه خانمی وارد اتاق شد و مرا با خشونت از اتاق بيرون كرد و گفت چه كسی ترا به اين جا راه داده ،كی به شما خبر داده.
من گفتم خودم آمدم كسی به من خبر نداده.
همينطور مردی ديگر كه هشتادسال سن داشت پيگير وضعيت بازداشتی همسرش بود می گفت : او هر روز فقط برای پياده روی به پارك لاله می رود و حين فرار از دست مامورين مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بازداشت شده .
جالب است بدانيد كه بازجوی آنان گفته من اين صميميت شما را می بينيم ولی باورم كنم كه شما خانم ها قبلا همديگر را نمی شناختنيد؟
كه خانم ها می گويند ما يك شب را در وزرا باهم در شرايط سختی به سر برده ايم خوب معلوم است باهم دوست شديم و همينطور درد و دل كرديم و از اين به بعد حتما همديگر را می ببينيم. حالا ما كاملا همديگر را می شناسيم.

انتقال مادران عزادار

beginofend — Sun, 10 Jan 2010 21:05:40 +0000

مادران عزادار بازداشتی را ساعت چهار بعد از ظهر از بازداشتگاه وزرا به وسيله اتوبوس به دادسرای انقلاب بردند.
خانواده های مادران نيز به دادسرای انقلاب مراجعه كردند، كه بعد از يك ساعت ونيم انتظار در سرما و تاريك شدن هوا دوباره مادران بازداشتی را به پليس امنيت منتقل كردند.
بعد از نيم ساعت دو مادر (اکرم نقابی و تاج الملوک ایزدی) كه هفتاد سال سن داشته و شرايط جسماني بسيار ناخوشايندی داشته اند آزاد شدند. خانم ایزدی 76 ساله، هنگام سوار شدن بدلیل خشونت نیروهای پلیس دچار مو برداشتگی پا شد. پزشك معالج این دو مادر تاكيد بسیاری داشته كه بازداشت آنان به صلاح نيست.
حوالی ساعت نه الی يك ربع به ده آخرين مادران زندانی به نام های :
فهيمه نوجوان – فاطمه فراهانی – محترم كارآمد كرمانی – منيژه طاهری – فرشته هادلی – حكيمه شكری – صديقه شكری – زهرا و منصوره عطار
از پليس امنيت با ارائه كارت شناسايی آزاد شدند و چهارده تن از مادران به بازداشتگاه اوين منتقل شدند.

پی نوشت: گزارش تکمیل و تصحیح شده است.

دستگیری مادران عزادار

beginofend — Sun, 10 Jan 2010 14:27:06 +0000

امروز از ساعت 9 صبح تعدادی از مادران عزا و خانواده های مادران عزادار که دیروز در پارک لاله توسط نیروهای امنیتی بازدشت شده بودند با رجوع به بازداشتگاه وزرا پی گیر وضیعت زندانیان خود شدند. حدود 70 الی 80 نفر که شامل همسران، فرزندان و بستگان آنان بودند در محل حضور داشتند. ساعت به ساعت خانواده ها به نگهبانی وزرا مراجعه میکردند ولی مسئولان پاسخگو نبودند و توصیه میکردند که خانواده ها برای پی گیری وضیعت عزیزان خود به دادسرای انقلاب مراجعه کنند. مسئولان میگفتند که اینجا تصمیمی در مورد وضیعت بازداشتی ها گرفته نمیشود و زندانیان در وزرا به صورت امانت نگهداری میشوند. حدود ساعت 12 آمبولانسی به داخل زندان رفت که این امر باعث نگرانی خانواده ها شد، زیرا 9 نفر از زنان بازداشتی به خاطر مشکلات جسمی ناشی از سن بالا، مانند فشار خون، دیابت و…در اورژانس بیمارستانهای فیروزگر و سجاد به سر بردند. عده ای از این 9 نفر آخر شب و عده ای دیگر را صبح به بازداشتگاه وزرا منتقل کردند. ساعت 1:30 بعد از ظهر و پس از اینکه مراجعات خانواده ها بی پاسخ ماند، آنها شعار هایی مانند: “مادران را آزاد کنید” ، “درود بر مادران” و “مادران، مادران” سر دادند. سپس عده ای از این افراد به وسط خیابان رفته و راه را بر ماشین های رهگذر بستند تا توجه عابران و سر نشینان خودروها و همسایه ها را به بازداشت مادران عزا جلب کنند.   در همین هنگام دو مرد جوان از داخل یک خودرو که مشغول فیلم و عکاسی از تجمع خانواده ها و مادران بودند توسط ماموران به داخل بازداشتگاه برده شدند. در ساعت 14:20 دقیقه ماموران با برخوردی خشن و توهین آمیز با قصد پراکنده کردن افرادی که در مقابل وزرا تجمع کرده بودند به میان جمعیت آمده و شروع به فیلم برداری و عکاسی کردند.
یکی از ماموران که توسط مادران شناسایی شد سروان علی آل بویه نام دارد. گفتنی است که سروان آل بویه یکی از مامورانی است که هر هفته در پارک لاله برای پراکنده کردن و بازداشت مادران حضور دارد.
اسامی بازداشت شدگان توسط ماموران وزرا دیشب به صورت شفاهی اعلام شد. گفتنی است که اسامی 33 نفر در این رابطه توسط ماموران اعلام شده ولی تمامی اسامی اعلام شده قابل فهم نبود. اسامی در دست به شرح زیر است:
1.   زهرا عطار
2.   معصومه عطار
3.   مریم حسین قلیزاده
4.   انسیه بخشای
5.   فرشته تعادلی
6.   فاطمه فرهادی
7.   فاطمه رستگار
8.   حکیمه شکری
9.   کبری نجف پور
10.   طوبی دارالشفای
11.   طاهره اخشای
12.   منیژه طاهری
13.   زهرا افروز
14.   زری نوجوان
15.   ثریا جعفری
16.   لیلا سیف اللهی
17.   فاطمه صالحی
18.   منصوره بهکیش
19.   نصرت خاکی
20.   صدیقه شکری
21.   عشرت خبرحسن
22.   ژیلا مهدویان
23.   زیبا شکور صدیقی
24.   محترم کارآمد
25.   فریده صحرایی
26.   ملیحه صحرایی
27.    تاج الملوک ایزدی
28.   رقیه ؟؟.تبریزی
29.   اکرم نقابی
30.   فریده (فامیل نامفهموم)
31.   فائزه (فامیل نامفهوم)

پی نوشت: گزارش تصحیح شده است.